คมสัน โพสต์เมื่อ 31-12-2019 20:40:51

จิตเกิดก็รู้ว่าจิตเกิด จิตดับก็รู้ว่าจิตดับ ถาม ใครรู้?

สัตว์ ชื่อว่าบัญญัติขึ้นมาเพราะความไม่รู้ มีอวิชชากางกั้น มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้
ย่อมมีความกำหนัด ความพอใจ ความอาลัย ความยินดี การติดตามและความสยบมัวเมาในขันธ์อันเป็นที่ยึดมั่นมั่น
จึงมีการตามรู้ การตามเห็นว่าเป็นของเรา เป็นเรา และ เป็นตัวตนของเรา อย่างนี้
เมื่อจะกระทำ ก็จะกล่าวว่า เราทำ เมื่อเราพูด ก็จะกล่าวว่า เราพูด เมื่อจะคิด ก็จะกล่าวว่า เราคิด

แต่ในความเป็นเรานั้น คือ กายนี้ที่เป็นของอาศัยและเกิดขึ้น ด้วยมหาภูตรูปทั้ง ๔
เจริญขึ้นด้วยการปรุงแต่งต่างๆ ถึงความมีขึ้นด้วยปัจจัยอันมีความไม่เที่ยงอย่างนั้น
จะมีอันแตกกระจัดกระจายไปเป็นธรรมดา เพราะความแปรปรวนของสิ่งที่ไม่เที่ยงอยู่อย่างนั้น
แม้ความที่ว่าเป็นเรา ก็จะหาได้ในที่ใด

ดังนั้นธรรมชั้นลึกแล้ว ถามว่า ใครรู้จิตที่เกิด และ ดับไปอย่างนั้น
จึงเป็นคำถามที่ซ่อนอยู่ในความเป็นอัตตา ว่ามีใครเป็นผู้รู้ ผู้รู้สึก
แต่พระองค์ทรงตรัสว่า ธรรมทั้งหลายนั้นเกิดแต่เหตุ เพราะอะไรมี เพราะอะไรเกิด สิ่งนั้นจึงได้มี สิ่งนั้นจึงเกิดขึ้น อย่างนี้ว่า

เพราะนามรูปมี จิตจึงถึงความเกิดขึ้น เพราะนามรูปดับ จิตจึงถึงการดับ
เมื่อปัญญา และ สติ เป็นสิ่งที่บุคคลอบรม กระทำให้มากอยู่
การเกิดขึ้นของนามรูปมี เพราะการปรากฏของวิญญาณ
จิตย่อมถึงการปรากฏมีขึ้น และอีกทั้งปัญญา และ สติ ย่อมเป็นธรรมที่มีพร้อมในที่นั้นแก่ผู้อบรมอยู่
เพราะนามรูปดับลงไปในที่ใด ปัญญา และ สติ ก็ดับลงไปในที่นั้น เพราะการดับลงไปของวิญญาณ อย่างนี้

ธรรมทั้งหลายเหล่านี้ คือ ปฏิจจสมุปปันนธรรม เป็นธรรมที่อาศัยกันแล้วเกิดขึ้น
ถึงความดับไปเพราะการดับไปของธรรมที่เป็นเหตุ อย่างนี้

หน้า: [1]
ดูในรูปแบบกติ: จิตเกิดก็รู้ว่าจิตเกิด จิตดับก็รู้ว่าจิตดับ ถาม ใครรู้?